Σκουπίδια, βιομηχανικοί ρύποι και λύματα επιβαρύνουν καθημερινά το περιβάλλον. Οι νόμοι υπάρχουν, οι χρηματοδοτήσεις συνεχίζονται, όμως τα προβλήματα παραμένουν. Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη;
Σκουπίδια σε ρέματα, πλαστικά στις θάλασσες, καυσαέρια στις πόλεις και βιομηχανικά απόβλητα που απαιτούν αυστηρή διαχείριση. Εικόνες που αποκαλύπτουν ότι η περιβαλλοντική προστασία εξακολουθεί να αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση.
Και ενώ όλοι μιλούν για πράσινη ανάπτυξη, το ερώτημα παραμένει: Ποιος πληρώνει τελικά το τίμημα της ρύπανσης;
Η Ευρώπη χτυπά το καμπανάκι
Σύμφωνα με την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το 2025, η Ελλάδα παρουσιάζει σημαντικές αδυναμίες στην εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, ιδιαίτερα στη διαχείριση αποβλήτων και στην επεξεργασία αστικών λυμάτων.
Το ετήσιο επενδυτικό κενό για την κάλυψη των περιβαλλοντικών αναγκών εκτιμάται σε περίπου 2,3 δισεκατομμύρια ευρώ.
Παράλληλα, η χώρα ανακύκλωνε λιγότερο από το 20% των αστικών αποβλήτων το 2023, σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Περιβάλλοντος.
Πολιτεία, βιομηχανία και Δήμοι: Ποιος κάνει τι;
Η προστασία του περιβάλλοντος δεν μπορεί να αποτελεί αποκλειστική ευθύνη των πολιτών.
Η Πολιτεία οφείλει να ελέγχει, οι επιχειρήσεις να περιορίζουν τη ρύπανση και οι Δήμοι να διαχειρίζονται αποτελεσματικά τα απορρίμματα.
Όμως, πόσο αποτελεσματικοί είναι οι έλεγχοι; Πόσο αποδίδουν οι περιβαλλοντικές επενδύσεις; Και πού καταλήγουν τα χρήματα που διατίθενται για έργα και υποδομές;
Λιγότερες εξαγγελίες, περισσότερη προστασία
Η πραγματική περιβαλλοντική πολιτική δεν μετριέται με ανακοινώσεις, προγράμματα και κονδύλια, αλλά με καθαρότερα νερά, λιγότερους ρύπους και περισσότερα απόβλητα που ανακυκλώνονται.
Γιατί η ρύπανση δεν εξαφανίζεται όταν σταματούν οι ανακοινώσεις. Παραμένει στο περιβάλλον και ο λογαριασμός επιστρέφει στην κοινωνία.
Και όσο η πρόληψη καθυστερεί, τόσο μεγαλύτερο γίνεται το κόστος για όλους μας.
