Η συστηματική σωματική δραστηριότητα φαίνεται να σχετίζεται με πιο αργή επιδείνωση των γνωστικών λειτουργιών, της μνήμης και των κινητικών συμπτωμάτων σε άτομα με νόσο του Πάρκινσον.
Αυτό προκύπτει από μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας.
Στην έρευνα έλαβαν μέρος 294 ασθενείς με ήπια έως μέτρια μορφή της νόσου, με μέση ηλικία τα 66 έτη. Η παρακολούθησή τους διήρκεσε έως και επτά χρόνια, ενώ οι ίδιοι συμπλήρωναν ερωτηματολόγια σχετικά με τις συνήθειες σωματικής δραστηριότητας στην καθημερινότητά τους.
Ειδικότερα, κατέγραφαν τον χρόνο που αφιέρωναν κάθε εβδομάδα σε δραστηριότητες που σχετίζονταν με την εργασία, τις οικιακές υποχρεώσεις, τα χόμπι και την αναψυχή.
Στην κατηγορία της μέτριας έντασης περιλαμβάνονταν δραστηριότητες όπως το γρήγορο περπάτημα, το διπλό τένις, η κολύμβηση σε χαλαρό ρυθμό και ορισμένες δουλειές του σπιτιού, μεταξύ των οποίων το καθάρισμα των τζαμιών, το σκούπισμα με ηλεκτρική σκούπα κα.
Αντίστοιχα, στις έντονες σωματικές δραστηριότητες συγκαταλέγονταν το τζόκινγκ, η γρήγορη ποδηλασία, τα ομαδικά αθλήματα, το μονό τένις, καθώς και εργασίες που απαιτούν μεγαλύτερη σωματική προσπάθεια.
Οι περιορισμοί και η σημασία των αποτελεσμάτων
Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι η μελέτη δεν αποδεικνύει πως η αυξημένη σωματική δραστηριότητα αποτελεί την αιτία της βραδύτερης εξέλιξης των συμπτωμάτων.
Τα δεδομένα καταδεικνύουν συσχέτιση μεταξύ της σωματικής δραστηριότητας και της πορείας της νόσου, χωρίς όμως να τεκμηριώνουν σχέση αιτίου και αποτελέσματος.
Φωτ. αρχείου – πηγή: unsplush
